Brandstof of vijand? De waarheid over melkzuur

0
287

Het is dat brandende gevoel dat je in je benen voelt wanneer je 100 meter van de finish af bent, bijna boven aan de heuvel bent tijdens het fietsen, of wanneer je je laatste setje squats doet. Het voelt alsof elke vezel in je spieren in brand staat en je smeekt te stoppen.

Melkzuur. De meeste atleten zien het als een vijand, de oorzaak van spiervermoeidheid, brand en een vertraagd begin van spierpijn. Er is altijd gezegd dat het een afval product is dat we “uit onze systemen moeten krijgen” met een massage of door te rusten met je benen tegen de muur gestut.

Maar recent onderzoek toont aan dat onze lichamen in feite niet de substantie melkzuur produceren wanneer we trainen. Het blijkt dat melkzuur, althans zoals we dachten dat we het kenden, gewoon een mythe is.

In plaats daarvan produceert ons lichaam iets anders, namelijk lactaat. We produceren dit niet alleen tijdens een training, maar altijd. Daarnaast is lactaat goed voor ons, en niet slecht. Hebben we het al die jaren verkeerd begrepen? Lees verder om achter de waarheid te komen over brandende spieren.

De melkzuur mythe

Een opeenstapeling van waterstof ionen zorgen ervoor dat de omgeving zuur wordt en dit leidt ertoe dat onze spieren gaan branden.

Ons is jarenlang verteld door coaches, trainers en leraren dat melkzuur onze spieren vermoeid en branderig laat voelen als we intensief trainen. Het idee is dat als het lichaam glucose afbreekt voor energie, er melkzuur wordt geproduceerd als bijproduct. Onderzoekers hebben geconcludeerd dat de opeenstapeling van melkzuur en het verhoogde zuurgehalte in onze spieren spiervermoeidheid en het falen van de spier tot gevolg heeft.

Ook interessant: No pain no gain - Is dit echt zo?

“Er is echter geen empirisch bewijs dat dit aantoont. Er is slechts correlatieve data” zegt Jeremy McCormick, PhD kandidaat in Exercise Science aan de Universiteit van New Mexico. De link die in 1920 werd gelegd tussen melkzuur en het metabolisme is sindsdien nooit meer in twijfel getrokken. Een betere kijk op de biochemie die zich tijdens training voordoet toont iets heel anders aan.

Wanneer we trainen heeft ons lichaam veel energie nodig om spiercontracties te kunnen doen. We zetten ATP (een hoge energie samenstelling) om en een waterstof ion wordt tijdens het proces vrijgelaten. Gedurende training waarbij zuurstof weinig aanwezig is kan ons metabolisme de alsmaar groeiende hoeveelheid waterstof in ons lichaam niet bijhouden. Het is dus de opeenstapeling van waterstof die de omgeving zuur maakt en de spieren branderig doet aanvoelen.

Als teveel waterstof ionen het probleem zijn, waarom zou je dan de schuld geven aan het zogeheten melkzuur?

Wanneer training toeneemt gebruikt ons lichaam glucose om aan de benodigde vraag voor energie te kunnen voldoen. Een van de producten van het afbreken van glucose is pyruvaat, en dit molecuul begint zich samen met de waterstof ionen op te bouwen in de cellen. Omdat ons lichaam niet wilt dat de concentraties ongecontroleerd stijgen zal elk molecuul pyruvaat twee waterstof ionen opnemen en daardoor lactaat vormen.

“Onderzoekers zijn verward geweest omdat lactaat en waterstof ionen tegelijk aanwezig zijn in de spier wanneer je intensief traint. Ze dachten dat het melkzuur was,“ zegt McCormick ”maar het was eigenlijk lactaat.”

Vriend of vijand?

“Lactaat dient niet alleen als buffer, onderzoek heeft aangetoond dat ons lichaam lactaat hergebruikt als energiebron voor onze spieren, hart en hersenen.”

Om onze spieren blijvend te laten werken probeert ons lichaam de zure omgeving te reduceren door het groeiende aantal waterstof ionen te neutraliseren. Lactaat is niet de oorzaak van de zure omgeving, het probeert het te minimaliseren. Wanneer dit bufferproces onze spieren niet meer bij kan houden begint het te branden.

“Als we geen lactaat zouden produceren zouden we een opeenstapeling krijgen van waterstof ionen, en onze spieren zouden dan zuur worden omdat de pH waarde (zuurtegraad zuur/base) blijft dalen tot op een punt waar spieren niet meer functioneren,” zegt McCormick. “Je hebt eigenlijk gewoon een mechanische storing.”

“Ons lichaam produceert continu lactaat en het wordt meestal meteen uit ons systeem afgevoerd. Wanneer we heel hard trainen “komt er een punt waarop de waterstof ionen zo snel opstapelen dat je ze niet meer zo snel kunt afvoeren als je zou willen,” zegt McCormick.

“Tijdens gemiddelde en zware training kan het lactaat terug gaan naar de mitochondriën van de spiercellen (de energie-compartimenten in je cellen) en worden omgezet naar energie. Delen van het lactaat gaan naar de lever en vormen daar glucose. Het is een kringloop zegt,” McCormick

Bekijk ook: Tips voor een betere houding tijdens het trainen

Hoewel het verschil tussen lactaat en melkzuur vooral semantisch is opent dit nieuwe begrip nieuwe deuren om na te denken over fitness. In plaats van het vermijden van op de lactaat-grens trainen kunnen we nu trainen op dit niveau, of zelfs erboven zodat we ons lichaam helpen efficiënter te worden in het afvoeren en gebruiken van het lactaat dat wordt geproduceerd.

Hoewel we het branderige gevoel in onze spieren niet kunnen voorkomen kunnen we het wel uitstellen. Misschien is lactaat nog niet zo slecht?

DELEN
In het dagelijks leven werk ik als persoonlijk fitnesscoach. Met mijn werk kan ik maar een beperkt aantal mensen bereiken, dankzij deze website hoop ik meer mensen goede informatie te geven over hoe ze een beter, mooier en gezonder lichaam kunnen krijgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER